Coraz częściej myślę, chciałabym umrzeć młodo,
walnąć se herę w żyłę lub spłynąć w kiblu z wodą
i w moim bycie marnym usilnie dążę do nieistnienia
nazywam to ból egzystencjalny, mówią chorujesz na lenia
ciągle się przecież staram być taka wielce tragiczna
lecz jaka to ofiara co jest tak strasznie cyniczna
Od pewnego czasu usilnie starając się nieistnieć
Zalegam w kącie pokoju i czekam aż serce przyśnie
Nie jem nie piję już prawie, leżę na wznak w bezruchu
Lecz czy ktoś widział niebyt, któremu burczy w brzuchu
Palacze wyginą młodziej widnieje na paczkach fajek
Więc palę cztery dziennie co na niewiele się zdaje
W obronie przed przebudzeniem, zaklejam powieki taśmą
To nie pomaga zbyt wiele, starając się nie mogę zasnąć
Leżę tak więc do rana pod kołdrą siną jak topielec
I tak się staram zblednąć, skurczyć się w swoim ciele
Spaliłam już wszelkie dowody swej byłej tożsamości
Czekam aż wszyscy zapomną i zniknę z teraźniejszości
Pocę się już z wysiłku, skurcze mnie łapią z bezruchu
Myślę „Więc jestem fizycznie!", myślę... - więc jestem w duchu
Chciałam być zawsze niedoszłą i dobrze się zapowiadać
Ćwierćwiecze wkrótce minie, a wtedy dupa blada
I gdybym wreszcie umarła może by coś wyszło z tego
Lecz ten na górze jak na złość chroni mnie ode złego.

listopad 2008; Madryt